Kalkıp gittim bizim köye,
Orta Taş’ta çay kalmamış.
Çok fazla yem yiyor diye,
Ahırlarda tay kalmamış.
Sahibi yok Tuvalak’ın,
Tadı kaçmış sütün, yağın.
Sarciyar’la Bayırbağ’ın,
Asmasında çiy kalmamış.
Susuz kalmış Kayırpınar,
Kurumuş kavakla çınar.
Düşman bile bizi kınar,
Bozulmayan huy kalmamış.
Kölüsten’de delikli taş,
Küçülüyor yavaş yavaş.
Ziyaret’te bitmiş telaş,
Mevlid, düğün, toy kalmamış.
Keçi çok az, bitmiş koyun,
Çocuk yok oynanmaz oyun.
Boyun büküyor Bozboyun,
Toprağında say kalmamış.
Kurumuş bağı, baranı,
Yapılmaz olmuş boranı.
Bitmiş Çatlak’ın ayranı,
İçilecek mey kalmamış.
Çörçer’deki su azalmış,
Şallak ise öksüz kalmış.
Muhtarlığı mezra almış,
Sandığında rey kalmamış.
Dam akıyor yıkık duvar,
Her evde bir ‘Ağalık’ var.
Tükenince karadavar,
Çobanında ‘Hey!’ kalmamış.
Kurban için koç seçmeyi,
Keçisinden süt içmeyi.
Ekin ekip ot biçmeyi,
Sürdürecek soy kalmamış.
Köyde kalan en son kuşak,
Sanki birer solgun başak.
Fakir düşmüş avrat uşak,
Köyümüzde bey kalmamış.
Gece zifir, gündüzü loş,
Genç tükenmiş, yaşlı nahoş.
İmam nerde? Cami bomboş,
Minberinde ‘Hayy’ kalmamış.
Ağzında çiğniyor sakız,
Bilmez iğneyle çuvaldız.
Yolmuş tümünü Elif kız,
Göz üstünde yay kalmamış.
Köşe başları tutulmuş,
Elde ne varsa yutulmuş.
Gelenekler unutulmuş,
Pişmanlık yok ‘Vay!’ kalmamış.
Köylünün alayı birden,
Zevk alır olmuş zehirden.
Yumurta bile şehirden,
Tavuklarda tüy kalmamış.
Nohut ekip de yolmadı,
Çuvalları hiç dolmadı.
Sahip çıkanı olmadı,
Hazinede pay kalmamış.
Çok derim de… Gider güce,
Emektir her şeyden yüce.
Buğday bodur, arpa cüce,
Ekininde boy kalmamış.
Bize yadırgı bu kulvar,
Vallahi köyde bir hal var.
Herkes kotlu, yoktur şalvar,
Giymek için ‘Şey’ kalmamış.
Gerekir mi hale ilam?
Cevapsız verilen selam.
Yani velhasılıkelam,
Gezilecek köy kalmamış.
01.05.2020-Malatya